Gesprek uitsluitend op toneel, niet met de zaal. Alle vragen zijn met de gesprekspartner(s) vooraf goed doorgenomen, opdat de geplande lijn van het gesprek helemaal tot zijn recht komt. Dit model vereist dat de gespreksleider de levendigheid bewaakt.

Hierbij gaat de zaal voor de verrassingen zorgen. Er is een interruptiemicrofoon, of de gespreksleider gaat met de loopmicrofoon naar de mensen toe. Indien de cultuur nogal gesloten is, kunnen uiteraard reacties uit de zaal voorgekookt worden, om andere schapen over de dam te helpen.
Dit model geeft aanmerkelijk meer alertheid bij alle aanwezigen. De kans om ook het woord te kunnen voeren doet veel met mensen.
Groot voordeel van dit model: het is na afloop helder of de boodschap is begrepen (de zaal heeft dat immers zelf aangegeven).

Hierbij zijn meer mensen op toneel, maar zijn slechts globale lijnen vooraf doorgesproken, namelijk
- de boodschap die uiteindelijk moet blijven hangen
- de achterliggende thematiek
- het waarom van de keuze van de personen.

Opzettelijk niet doorgesproken: welke vragen worden wanneer aan wie gesteld. Dit model is levendiger en leuker voor de zaal. Het vraagt enige mate van improvisatievermogen van de deelnemers. Maar wie inhoudelijk goed weet waar het om draait, komt daar altijd uit.

Dit is een wildere variant op model “interactie”. Hier worden bewust tegenpolen bijeengebracht. Of die beide op toneel zijn of niet, maakt niet meer uit. Het doel is een levendig debat. Dit model is er niet om op een eensluidende conclusie uit te komen, maar om mensen aan het denken te zetten.
Het kan raadzaam zijn om direct na zo’n debat een pauze in te lassen, zodat nog flink kan worden nagepraat.